Gdy wśród zgromadzonych mężczyzn wskazali partyzantów, niemiecki żołnierz kreślił biały krzyż na plecach danej osoby.

Mężczyźni zostali ustawieni w kolumny, podzieleni na grupy wiekowe, i popędzeni pieszo do Czarni. Ci pomiędzy 16 a 60 rokiem życia szli na początku i byli najbardziej pilnowani przez Niemców. Za nimi byli starsi mężczyźni, a dalej młodzież. Kobiety z dziećmi udały się do domów w obstawie żołnierzy okupanta, aby zabrać rzeczy osobiste i załadować je na wozy z końmi (o ile je miały). Jechały na samym końcu kolumny kierującej się do oddalonej o około 8 km Czarni.

Aresztowana ludność Bandyś została ustawiona na placu, gdzie obecnie znajduje się Urząd Gminy w Czarni. Po jednej stronie znaleźli się mężczyźni, a po drugiej kobiety wraz z dziećmi. Niemcy zwolnili część spośród aresztowanych i zezwolili im na powrót do domów. W tej grupie znaleźli się mężczyźni powyżej 60 roku życia wraz z rodzinami oraz kilku najlepszych rolników, którzy zostali wskazani przez sołtysa Ignacego Stachelskiego. Niemcy nie chcieli najwidoczniej rezygnować z kontyngentów dostarczanych przez wieś, zwłaszcza w obliczu potrzeby zaangażowania większej ilości niemieckich mężczyzn do trudnych walk na froncie wschodnim, a tym samym utraty rąk do pracy.