Pod koniec 1869 został zwolniony z wygnania.
thumb|240px|Nagrobek Władysława Krajewskiego Po powrocie do Warszawy zamierzał dokończył studia medyczne na Akademii, jednak nie wyraziły na to zgody władze rosyjskie. Wobec tego pracował w prywatnych klinikach profesorów Brodowskiego, Chałubińskiego i innych. Mimo starań i obietnic nie udało mi się załatwić odzyskania praw obywatelskich, wskutek czego wyjechał z Królestwa Kongresowego i przez Kraków udał się do czeskiej Pragi, gdzie bezskutecznie usiłował podjąć studia. Ostatecznie został przyjęty na czwarty rok studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wiedeńskiego. Pokonawszy wiele trudności, w tym opanowując język niemieckie, łącznie po siedmiu latach uzyskał doktorat. W Wiedniu działał w Stowarzyszeniu Akademickim „Ognisko” i w tym czasie współpracował z Edwardem Krzyżanowskim.
Po studiach osiadł w Teplicach, rozwijając praktykę lekarza balneologa, wkrótce zyskując sławę. Znany był z oddania pacjentom, samarytańskiej postawy, a jego willa „Polonia” była mekką dla chorych, a mieszkanie służyło za szpital. W miesiącach jesiennych i zimowych zamieszkiwał i praktykował w Krakowie. Był współpracownikiem dwutygodnika „Polski Lud”, udzielając na łamach czasopisma porad lekarskich.