Pokarm dla osadzonych w baszcie dostarczany był bezpośrednio przez mieszczan za pomocą koszów wciąganych sznurami na szczyt wieży. Masywna bryła wieży była także miejscem schronienia w czasie zagrożenia. W 1642 roku, podczas plądrowania grodu przez wojska szwedzkie, wewnątrz schronienie znalazło kilku mieszkańców – najeźdźcom nie udało się sforsować murów.
mały|lewo|Wizerunki Baszty Tkaczy z XVIII-wiecznego rysunku autorstwa Friedricha Bernharda Wernera
Baszta Tkaczy kilkukrotnie ulegała pożarom. Obiekt był odbudowywany w latach 1651–1692 oraz w 1749 roku. Podczas pierwszej odbudowy baszta zyskała ośmioboczną nadbudówkę, która zwieńczyła konstrukcję. Sama odbudowa była możliwa dzięki darowiźnie jednego z tkaczy. Zwieńczeniem odbudowy było przytwierdzenie kopuły ufundowanej przez Johanna von Reinhardtena, cesarskiego kapitana podporucznika w książęcym regimencie Lotaryngii.