W 1910 rozwinięto połączenie kolejowe o linię Domažlice - Poběžovice - Tachov. W mieście funkcjonowały młyny skalenia, cegielnia, przedsiębiorstwo Erasmus Gebl (maszyny rolnicze i produkcja wyrobów cementowych). Działało też około 120 rzemieślników: szewców, krawców, restauratorów i innych, częściowo Żydów. W 1913 miasto osiągnęło najwyższą populację w historii : około 2100 mieszkańców.
Rozwój miasta przerwała I wojna światowa. Do miasta napływali uchodźcy z Galicji, głównie Żydzi i Włosi z Południowego Tyrolu. 51 mężczyzn poległo na różnych frontach (w 1922 wystawiono im pomnik).
Powstanie Czechosłowacji nie zostało dobrze przyjęte w mieście, które było zamieszkałe w większości przez Niemców. 6 grudnia 1918 z Horšovskiego Tynu przybył pociąg z setką czechosłowackich żołnierzy i członków Sokoła. Nie doszło do żadnych incydentów zbrojnych. W 1920 decyzją rządu czechosłowackiego zaczęto używać jednocześnie nazw Ronšperk i Poběžovice. Miasto przyłączono do powiatu Horšovský Týn, jednak do dziś jest siedzibą powiatu sądowego. W latach 20. XX wieku w zbudowano pierwszą sieć kanalizacyjną, betonowy most nad Pivoňką, przebudowano drogi, a w 1923 przeprowadzono elektryfikację. W 1924 wybudowano czeską szkołę, do której początkowo dojeżdżały dzieci z Postřekova. W 1936 wybudowano budynek szkolny, który służy do dziś.