Irlandia prócz tytułu zdobyła także Wielkiego Szlema oraz drugą z rzędu Triple Crown. Podczas zawodów pięćdziesiąte występy w narodowej reprezentacji zaliczyli Dave Kilcoyne, Andrew Porter i James Ryan, Garry Ringrose, Dillon Lewis, Uini Atonio oraz Josh van der Flier, setne zaś Stuart Hogg, Taulupe Faletau oraz Dan Cole. Johnny Sexton wyrównał, a w ostatnim meczu zawodów pobił wynoszący 557 punktów w tych rozgrywkach rekord Ronana O’Gary. Z grona sześciu zawodników wytypowanych przez organizatorów za najlepszego został uznany po raz trzeci Antoine Dupont.

Cieniem na turnieju położyła się akcja protestacyjna walijskich zawodników w związku z postawą Welsh Rugby Union wobec kończących się kontraktów, przez którą zagrożone było rozegranie meczu z Anglią w ramach trzeciej kolejki. Strony doszły jednak do porozumienia, gdy zostały uwzględnione postulaty zawodników dotyczące kontraktów i wynagrodzeń oraz zmniejszenia limitu uprawniającego do występów w reprezentacji – grając dla zagranicznego klubu – z 60 do 25 testmeczów.

Sponsorem turnieju piąty rok była marka Guinness.