W służbie przy Dywizji udzielały się także jego dzieci.
W 1920 na statku „Woroneż” wraz z bliskimi powrócił do niepodległej już Polski. Od tego czasu pracował jako lekarz garnizonowy w Jarosławiu. W Wojsku Polskim został zweryfikowany w stopniu podpułkownika lekarza w rezerwie ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie umieszczony w grupie oficerów pospolitego ruszenia. Według stanu z 1922 posiadał przydział do Kompanii Zapasowej Sanitarna 2, a w 1923, 1924 był przydzielony do 9 batalionu sanitarnego w Siedlcach. Potem był lekarzem w PKP pracując w Mińsku Mazowieckim, następnie w Brześciu (1925), a ostatecznie w Lesznie. Był specjalistą chirurgii kobiecej.
Zarządzeniem prezydenta RP Ignacego Mościckiego z 7 lipca 1931 został odznaczony Medalem Niepodległości za pracę w dziele odzyskania niepodległości..