Faraon, któremu również przypisywano boskie pochodzenie, jako król-kapłan był uważany za przedstawiciela Egiptu wobec bogów i jego najważniejszego obrońcę maat. Odprawianie czynności kultowych było zatem, przynajmniej teoretycznie, jego osobistym obowiązkiem. Nie ma pewności, jak często władcy brali udział w ceremoniach i obrzędach, jednak rozmieszczenie świątyń w całym Egipcie na pewno uniemożliwiało im to w większości przypadków i do powinności tych najczęściej delegowali kapłanów. Faraon był jednak bezpośrednio zobowiązany do utrzymywania, zaopatrywania i rozbudowy systemu świątyń w całym swoim królestwie.
Sprawowanie czynności kultowych w imieniu władcy w dalszym ciągu posiadało status oficjalnego obowiązku państwowego i jako takie zastrzeżone było wyłącznie dla wąskiego kręgu najwyższych kapłanów. Udział ludności spoza tego grona w ceremoniach był w większości przypadków zakazany. Znaczna część świeckiej aktywności religijnej w Egipcie koncentrowała się zatem nie w świątyniach, a w prywatnych lub publicznie dostępnych kapliczkach. Mimo to zwykli Egipcjanie darzyli świątynie dużą czcią jako główne ogniwa spajające sferę ludzką i boską.