Morfologia i rozwój W korze porażonych drzew na podkładkach tworzy zanurzone, tarczowate konidiomy w kształcie kolby lub stożkowate, z licznymi komorami. Mają barwę od szarej do czarnej, średnicę 0,21–0,33 mm (x = 0,22 mm, n = 20) i jedno ujście. Ostiole średnioszare, widoczne, o średnicy 62–85 µm (x = 76 µm, n = 20). Komory złożone, wielokomorowe, o wspólnych ścianach, o średnicy 0,64–1,26 mm (x = 1,01 mm, n = 20). Konidiofory szkliste, nierozgałęzione lub sporadycznie rozgałęzione u podstawy, 17,3–28,2 µm (x = 22,6 µm, n = 20). Konidia szkliste, jajowate, wydłużone z gutulami, jednokomórkowe, 4,0–5,6 × 0,8–1,3 µm (x = 4,7 × 1,2 µm, n = 50).
Kolonie w hodowli początkowo białe, po 6–7 dniach częściowo bladożółte, ale głównie białe, płaskie, filcowate, z jednorodną teksturą. Na PDA tworzą się sporadycznie konidiomy. Obszar zanurzonej w korze podkładki, wyłaniający się przez pęknięcie kory, ma średnicę 1,62–2,46 mm (x = 2,13 mm, n = 20). Owocniki w podkładce zwykle rozproszone, okrągłe do jajowatych, o średnicy 0,86–1,19 mm (x = 0,97 mm, n=20). Krążek zwykle przesłonięty przez ciasno ułożone szyjki ostioli, gdy jest widoczny ma barwę od jasnobrązowej do czarnej, jest prawie półkulisty, okrągły do jajowatego, o średnicy 0,20–0,34 mm (x = 0,30 mm, n = 20), z 4-8 ostiolami ułożonymi obwodowo.