Metody leczenia obejmują terapie farmakologiczne (opisano użycie benzoadiazepin, tramadolu, bupiwakainy, neuroleptyków zwiększających poziom prolaktyny, warenikiliny, selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny) i fizjoterapię (zabiegi przezskórnej stymulacji nerwu sromowego) oraz psychoterapię poznawczo-behawioralną, terapię poznawczą opartą na uważności, hipnoterapię i elektroterapię. Początkowo uznawane za chorobę dotykającą wyłącznie kobiet, z czasem pojawiły się także przypadki PGAD u mężczyzn. Istnieją sugestie dotyczące analogii PSAD i priapizmu.
Istnieją poszlaki sugerujące częste współwystępowanie objawów PGAD z zespołem niespokojnych nóg i zespołem pęcherza nadreaktywnego. Za główną przyczynę tego zespołu uznaje się neuropatię nerwu sromowego, w szczególności nadmierne pobudzenie włókien czuciowych nerwu grzbietowego łechtaczki. Takie współwystępowanie objawów opisywane jest jako restless genital syndrome i definiuje się je klinicznie jako: