nieprzydatnej przy oblężeniu miasta jazdy z armatami. 9 kwietnia 1734 (według niektórych źródeł 20 kwietnia 1734), późnym popołudniem, po zerwaniu rokowań doszło do bitwy pod Wyszecinem. Jan Tarło zdołał rozwinąć swe wojska w szyk na południe od wsi Wyszecino, jednak nie potrafił wyzyskać dogodności terenu i po zaciętej walce doznał porażki. W żadnym razie nie była to jednak klęska, wojska stronników Leszczyńskiego wciąż zachowywały wartość bojową. Rosjanie utracili w walce tysiąc żołnierzy. Oddziały polskie ruszyły pod Gdańsk chcąc nawiązać kontakt z mającymi tam wylądować siłami francuskimi.
20 kwietnia 1734, pod Puckiem armia Tarły poniosła klęskę w bitwie z korpusem rosyjskim dowodzonym przez generała Ernesta Birona. Wojewoda lubelski wycofał się pod Chojnice, gdzie zbierał rozbite oddziały, które jednak do końca oblężenia Gdańska nie odzyskały wartości bojowej. W trakcie działań dowódcy polscy ujawnili brak doświadczenia, nieudolność i brak zaufania do swoich żołnierzy. Szlachecka konnica oraz nieliczna chłopska piechota były słabo wyszkolone.