Początkowo naczelne dowództwo nad siłami rosyjskimi sprawował generał Piotr Lacy.

Korpus generała Lacy’ego maszerował przez terytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego wzdłuż linii Inflanty – Grodno na Warszawę nie napotykając większego oporu, gdyż litewska magnateria sprzyjała Wettynom. Licząca na papierze sześć tysięcy żołnierzy armia Wielkiego Księstwa Litewskiego w rzeczywistości dysponowała zaledwie trzema tysiącami zbrojnych, dlatego też regimentarz Wielkiego Księstwa Michał Serwacy Wiśniowiecki nie próbował nawet objąć dowodzenia.

W połowie września 1733 roku Lacy osiągnął Tykocin przekraczając tym samym granice Korony.

W początkach października Rosjanie dotarli do podwarszawskiej Pragi i w jej pobliżu, pod wsią Kamień, przy znikomym poparciu szlachty zorganizowali elekcję Augusta III (5 października 1733 roku). Dowodzący skoncentrowanymi pod Warszawą wojskami koronnymi Józef Potocki zamierzał początkowo bronić stolicy w oparciu o przeprawy przez Wisłę. Zmienił jednak swe plany obawiając się klęski i utraty wojska – głównego źródła swej pozycji.