Zidentyfikowano go na wielu rodzajach roślin: jabłoń (Malus), winorośl (Vitis), klon (Acer), olsza (Alnus), migdałowiec (Amygdalus), bylica (Artemisia), brzoza (Betula), cytrus (Citrus), głóg (Crataegus), cyprys (Cupressus), hurma (Diospyros), nieśplik (Eriobotrya), orzesznik (Hicoria), jałowiec (Juniperus), ambrowiec (Liquidambar), tulipanowiec (Liriodendron), puteria (Lucuma), magnolia (Magnolia), melia (Melia), Nannorrhops, oleander (Nerium), sosna (Pinus), platan (Platanus), śliwa (Prunus), robinia (Robinia), jeżyna (Rubus), wierzba (Salix), sasafras (Sassafras), teczyna (Tectona), wiąz (Ulmus), kalina (Viburnum), juka (Yucca).
Pyknidia w postaci ciemnobrunatnych lub czarnych grudek o średnicy 0,2–0,28 mm. Źródłem infekcji pierwotnej są wytwarzane w nich jajowate lub owalne konidia, przeważnie jednokomórkowe, rzadziej dwukomórkowe, brunatne, o wymiarach 22–32 × 10–14 µm. Wnikają do rośliny tylko przez rany. Grzyb może zimować na zmumifikowanych owocach, rakach, martwych gałązkach i żywicielach wtórnych. Konidia i askospory są w większości przenoszone przez rozbryzgi deszczu i być może przez owady. Na uwalnianie zarodników wpływa wilgotność względna i temperatura, a ich rozprzestrzenianie jest stymulowane przez nocny deszcz.
Wśród roślin uprawnych w Polsce wywołuje chorobę czarny rak jabłoni.
Przypisy
Kategoria:Didymellaceae Kategoria:Mykobiota Polski