Podczas wcześniejszego rekonesansu wraz z geologiem Hartley’em Ferrarem (1879–1932) odkrył Lodowiec Ferrara, którym ostatecznie podążyła wyprawa w kierunku bieguna magnetycznego, wcześniej jednak marnując kilka dni na wyczerpującą wspinaczkę w górach. Armitage musiał zawrócić, by sprowadzić jednego z uczestników, który miał atak serca. Wyprawa osiągnęła wysokość 2750 m n.p.m., przecierając szlak do Płaskowyżu Polarnego, którym podążył w kolejnym roku Scott, docierając na płaskowyż.
Po powrocie Scott zaproponował Armitage’owi powrót do Wielkiej Brytanii na statku „Morning”, który przypłynął z zaopatrzeniem. Armitage odmówił i do końca ekspedycji pozostawał odsunięty od wypraw, doglądając RRS Discovery. Armitage, któremu organizatorzy wyprawy obiecali niezależność od Scotta i możliwość prowadzenia własnej eksploracji, był niezadowolony z decyzji Scotta. Na pozycję Scotta wpłynęły niepochlebne raporty z wyprawy do bieguna magnetycznego, które obarczały Armitage’a pełną odpowiedzialnością za niefortunną decyzję o wspinaczce bez uprzedniego rozpoznania terenu i zarzucały mu brak otwartości na sugestie innych uczestników wyprawy.