W 1791 wstąpił do austriackiej służby wojskowej, otrzymując stopień podporucznika. W 1798 Fryderyk Jozjasz Koburg mianował go rotmistrzem pułku dragonów. Wziął udział w wojnie V koalicji antyfrancuskiej, walcząc w bitwach pod Eggmühl, Aspern i Wagram. 15 kwietnia 1811 awansowano go na generał-majora. Podczas wojny VI koalicji antyfrancuskiej szczególnie wyróżnił się w bitwach pod Kulm i Lipskiem, za co został odznaczony Orderem Marii Teresy (1813). Został ciężko ranny w boju, co rzutowało na jego stan zdrowia w późniejszych latach. 8 maja 1822 objął dowództwo nad 2 Pułkiem Ułanów. 28 grudnia 1824 został awansowany na porucznika feldmarszałka. W 1828 przejął dowództwo 8 Pułku Huzarów. 11 czerwca 1841 został awansowany na generała kawalerii. Zmarł w Wiedniu w 1851, został pochowany na Cmentarzu Glockenberg w Coburgu.
Krąg rodzinny 30 listopada 1815 w Wiedniu poślubił Marię Antoninę (1797–1862), córkę księcia Ferenca Józsefa Koháry’ego (1767–1826), ostatniego przedstawiciela jednego z najzamożniejszych rodów węgierskich. W związku ze ślubem przyjął katolicyzm 2 stycznia 1816 w Budzie. Po śmierci teścia, w 1827, otrzymał indygenat w Królestwie Węgier, potwierdzający prawa książęce po wygasłej rodzinie. Z małżeństwa pochodzi czworo dzieci, córka i trzech synów: