Ostatecznie zawarto go 3 lipca (22 czerwca) 1713 roku (traktat adrianopolski (1713)).

Epilog Ostatnie próby nakłonienia Turcji do nowej wojny z Rosją, a w ostateczności tylko do interwencji w Rzeczypospolitej podejmował jeszcze Stanisław Leszczyński, przebywający w Turcji od stycznia 1713 roku. W zamian za pomoc polski eks-król obiecywał oddanie Turkom Ukrainy Prawobrzeżnej. Latem 1713 roku wyprawa turecko-tatarsko-polsko-szwedzka wraz z Leszczyńskim dotarła pod Chocim (który przy okazji, wraz z przyległym okręgiem, odebrano Hospodarstwu Mołdawskiemu i włączono bezpośrednio do Imperium Osmańskiego). Wyprawa nie przyniosła jednak większych rezultatów (zamiast spodziewanego powstania przeciwko Augustowi II na granicy zastano wierne mu wojska polskie, a w obronie Wettyna wystąpił również cesarz Karol VI). Wreszcie w tym samym czasie nadeszła wieść, że car ratyfikował pokój adrianopolski. W tej sytuacji Turcy wycofali się, a 22 (11) kwietnia 1714 roku sułtan potwierdził posłowi Augusta II, wojewodzie mazowieckiemu Stanisławowi Chomentowskiemu, wszystkie postanowienia traktatu karłowickiego. W maju 1714 roku z Turcji wyjechał Stanisław Leszczyński oraz Stanisław Poniatowski, zaś jesienią 1714 roku terytorium tureckie opuścił Karol XIIZbigniew Anusik, Karol XII, Wrocław 2006, ss.