Cechy językowe Do typowych cech fonetycznych gwar wschodniohercegowińskich należą: nowosztokawska akcentuacja charakteryzująca się przesunięciem miejsca akcentu o jedną sylabę wstecz, jekawski rozwój psł. *ě (jać), czyli do je i ije w zgłosce długiej, np. brȉjeg, cièna, śȅme < psł. *bergъ, *cěna, *sěmę, choć spotykane są ekawizmy, np. zȅnica, celívati, wtórna palatalizacja spółgłosek t i d do ć i đ, np. ćȅrati, đèvōjka < psł. *těrati, *děvojьka, a także s i z, wskutek czego powstały nowe fonemy ś i ź, np. śèkira < psł. *sěkira, zanik fonemu *χ, np. ljȅb, dȉjanije, ȕvo, mùa, rádik, grȁg wobec literackich hljȅb / hlȅb, dȉhanje, ȕho / ȕvo, mùha / mùva, rádih, grȁh, przejście ž w r w formach typu mȍreš, mȍre na całym obszarze dialektalnym.
Spośród charakterystycznych cech morfologii można wymienić: system deklinacyjny jest nowosztokawski, więc bliski językowi literackiemu, charakterystyczny jest synkretyzm form celownika, narzędnika i miejscownika w liczbie mnogiej, dopełniacz z końcówką zerową pojawia się, jednak wyłącznie z liczebnikami, np. sto dȉnār, pȅtero jȁńāc, zachowana jest różnica pomiędzy formami określonymi i nieokreślonymi przymiotników, np.