Dorosłe samce są jednolicie bordowobrązowe do ciemnobrązowych, samice zaś bordowobrązowe do ciemnobrązowych z rudymi paskami na rzepkach. Do ubarwienia tegoż nawiązuje polska nazwa zwyczajowa.
Karapaks ma wyraźnie zaznaczony wzgórek oczny. Szczękoczułki mają po osiem ząbków na przednich i tylnych krawędziach rowków. Wszystkie pary oczu oprócz przednio-bocznej są owalne. Na sternum widoczne są trzy pary podługowatych sigillów, z których te przednie oddalone są od jego krawędzi o 1,2 swojej średnicy, te środkowej o półtorakrotność swojej średnicy, a te tylne o ponad dwukrotność swojej średnicy. Na aparat strydulacyjny składają się owłosione szczecinki strydulacyjne na biodrach odnóży pierwszej i drugiej pary, krótkie kolce wierzchołkowe na biodrach odnóży pierwszej pary oraz krótkie i mocne kolce na krętarzach odnóży pierwszej i drugiej pary. Brak długich, zakrzywionych włosków na rzepkach odróżnia ten gatunek od T. blondi. Stopy zwieńczone są nieząbkowanymi pazurkami. Samce nie mają apofiz goleniowych. Nogogłaszczki samca mają bulbus niezwężający się ku szczytowi, bardziej zwarty niż u innych przedstawicieli rodzaju, o kilu wierzchołkowym niemal dwukrotnie dłuższym od głównego kila przednio-bocznego.