Mint nabyła także z Francji tokarkę portretową, która ułatwiała proces tworzenia stempli na podstawie modeli.
Emisja i obieg monety Początki emisji Wybijanie monet rozpoczęto w lipcu 1840 roku. Początkowo wybito 12 500 sztuk. Były one zamówione przez Pattersona dla bankierów, posiadaczy kruszcu i przedsiębiorców, aby zapoznać ich z nową monetą. Bicie dolarów wznowiono w listopadzie tego samego roku. Nowy dolar wzbudził szerokie zainteresowanie wśród osób, które miały zdeponowany srebrny kruszec, dlatego w latach 1841–1843 liczba wybijanych monet zwiększyła się.
Od 1840 do 1852 roku dolary wybijane były wyłącznie na zgłoszone zapotrzebowanie. Oznaczało to, że w celu otrzymania srebrnych dolarów należało dostarczyć do wyznaczonego oddziału U.S. Mint odpowiednią ilość srebrnego kruszcu. Od stycznia 1837 roku każdy oddział mennicy miał specjalną rezerwę kruszcu, w zależności od zapotrzebowania, aby móc wybijać monety z wyprzedzeniem oraz żeby szybciej spłacać depozyt. Monety z lat 1840–1852 funkcjonowały głównie w obiegu na wschodzie Stanów Zjednoczonych. Monety z lat 40. XIX wieku znalazły się w powszechnym obiegu, jednak Julian podaje, że większość z nich została ściągnięta przez banki.