Niskie emisje wynikały z tego, iż U.S. Mint chciała zapobiec tezauryzacji monety w dużych ilościach. Mimo braku podstaw ekonomicznych, to wybijanie srebrnego dolara zostało utrzymane. Według Juliana podstawą tej decyzji było to, że dolar był symbolem reprezentującym srebrne mennictwo. W uchwalonym przez Kongres Coinage Act of 1853 zawarto mechanizm regulujący ilość drobnych srebrnych monet na rynku. Od tej pory miały być one wybijane na konto rządowe za opłatą w złocie. Zasada ta doprowadziła de facto do nieformalnego wprowadzenia w Stanach Zjednoczonych standardu złota. Tym samym srebro zostało zdewaluowane, a moneta jednodolarowa straciła swoje praktyczne znaczenie.

W latach 50. XIX wieku srebrne dolary trafiały głównie do Ameryki Południowej, gdzie państwa przeciwne polityce Hiszpanii czy Meksyku w regionie, traktowały użycie amerykańskich dolarów za manifestację polityczną. W tym okresie dolary Seated Liberty były wybijane na prośbę dyrektora mennicy Jamesa Snowdena w celu zarobkowym. Wiele z tych monet było zamawianych, aby służyć jako prezenty.