W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 49 pułku piechoty. 27 kwietnia 1920 dowodząc 7. kompanią jako strażą przednią pułku zajął Mohylów Podolski. „W ręce żołnierzy 7-ej kompanii, porwanych dzielonością swego dowódcy, dostało się kilkudziesięciu jeńców, 1 działo, 4 karabiny maszynowe na taczankach, kilkadziesiąt koni, a w Mohylowie ponadto wiele materiału wojennego w postaci taboru kolejowego, pontonów, broni, amunicji i żywności”. Został ranny w rękę. Odznaczono go Orderem Virtuti Militari oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych.
Po wojnie pozostał w wojsku jako oficer zawodowy. Kontynuował służbę w 49 pułku piechoty w Kołomyi. 1 czerwca 1921 był przydzielony do 18 Dywizji Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1707. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 271. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czerwcu 1927 został przydzielony z macierzystego pułku do Kadry Marynarki Wojennej w Świeciu. 23 grudnia 1927 został przeniesiony z 49 pp do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku w Kadrze MW. W marcu 1930 został przeniesiony do 70 pułku piechoty w Pleszewie. W Rembertowie ukończył kurs dla wyższych oficerów.