Jan Łakota (ur. 24 grudnia 1881 w Blanowicach, zm. 1 września 1952 w Zawierciu) – polski rolnik, radny, poseł na Sejm II Rzeczypospolitej.
Życiorys Był synem Pawła oraz Magdaleny de domo Kotarskiej. Jego ojciec był właścicielem młyna wodnego w Blanowicach oraz części Blanowic. W wieku trzech lat stracił ojca, a jego ojczymem został Antoni Pałuchowski, wójt gminy Zawiercie.
Uczył się w szkole gminnej w Kromołowie oraz szkole elementarnej w Zawierciu. W 1899 roku rozpoczął praktykę w TAZ, ucząc się jednocześnie w czteroletniej szkole technicznej. Podczas praktyk uczył się rytownictwa, opanował wówczas technikę wyrycia rysunku na płycie drewnianej oraz metalowej. Następnie pracował w dziale farbiarskim i dziale apretury. W 1912 roku ożenił się z Wiktorią Kotelą, z którą miał siedmioro dzieci.
Przed I wojną światową dwukrotnie został wybrany na stanowisko delegata powiatowego w wyborach do Dumy. W 1914 roku wskutek zniszczenia gospodarstwa przez wojsko austro-węgierskie popadł z konflikt z władzami wojskowymi i został aresztowany na dwa tygodnie. W latach 1916–1919 był członkiem sejmiku powiatowego w Dąbrowie Górniczej oraz rady gminnej w Kromołowie. W 1918 roku został sekretarzem Okręgowego Towarzystwa Rolniczego Powiatu Będzińskiego;