Do połowy XIX w. Czechowice były niewielką wsią graniczną na północno-wschodnim krańcu Księstwa Cieszyńskiego. Później rozwój tych miejscowości był ściśle związany z biegnącymi tędy liniami kolejowymi. Według austriackiego spisu ludności z 1900 w Czechowicach w 420 budynkach na obszarze 2831 hektarów mieszkało 3964 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 140 os./km², z tego 3798 (95,8%) mieszkańców było katolikami, 72 (1,8%) ewangelikami a 94 (2,4%) wyznawcami judaizmu, 3481 (87,8%) było polsko-, 253 (6,4%) niemiecko- a 46 (1,2%) czeskojęzycznymi. Do 1910 roku łączna liczba mieszkańców wzrosła do 7056 osób.
Po upadku monarchii austro-węgierskiej w 1918 i podziale Śląska Cieszyńskiego w 1920, Czechowice znalazły się w granicach Polski, a od 28 lipca 1920 roku do woj. śląskiego (powiat bielski)Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 13, poz. 43. Rozwój przemysłowy Dziedzic, pociągnął wkrótce za sobą rozwój Czechowic. Powstała m.in. fabryka Spółki Akcyjnej Przemysłu Elektrycznego „Czechowice” (1921), Fabryka Kabli Clement Zahm Spółka z o.o. (1928), fabryki zapałek, maszyn i pomp, rowerów, papieru i wiele innych. Wysoka była też aktywność kulturalna i polityczna mieszkańców;