W 1873 roku nieruchomość stała się własnością Salomona Kellera.
Na początku XIX wieku, w wyniku rozbiórki obwarowań miejskich, kamienicę rozbudowano, dzięki czemu uzyskała drugi trakt, umiejscowiony w miejscu dawnej fosy. W jej konstrukcję wpasowano również resztki byłego muru miejskiego, który zaczął pełnić funkcję ściany międzytraktowej. W początkach XX wieku od strony północnej dobudowano także ryzalit, który mieścił klatkę schodową. W 1912 roku kamienica została zakupiona przez małżeństwo Vogelfangów, a w 1929 roku jej połowę sprzedano kolejnym współwłaścicielom: Aronowi Birnsteinowi i Chaji Birnstein oraz Idzie Singer. W latach 1931–1934 części nieruchomości będące własnością Idy Singer oraz Vogelfangów zostały przejęte przez Hindę Streim.
W czasie II wojny światowej budynek znajdował się w rękach właścicieli do 1942 roku. Po zakończeniu wojny został przejęty przez Miejski Zarząd Budynków. Wiadomo, że pozostawał częściowo zamieszkany. W latach 50. XX wieku budowla była w bardzo złym stanie technicznym, w związku z czym w latach 1954–1956 lub 1959–1962 została gruntownie wyremontowana;