Sanktuarium Matki Boskiej Płaczącej w Treviglio (wł. Santuario della Madonna delle Lacrime) – rzymskokatolicki kościół i sanktuarium we włoskim Treviglio (region Lombardia).
Historia i architektura
Zespół został zbudowany w latach 1594–1619 z inicjatywy mieszkańców miasta. 28 lutego 1522, gdy wojska francuskie planowały zniszczenie Treviglio, obraz Madonny z Dzieciątkiem namalowany na ścianie klasztoru Sant'Agostino zaczął łzawić. Francuski marszałek Odet de Foix, cechujący się silnym kultem maryjnym, oszczędził w wyniku tego miasto przed grabieżą. Proces uwierzytelnienia cudu rozpoczął w 1583 św. Karol Boromeusz. Zakończył się on w 1591, kiedy to podjęto decyzję o budowie sanktuarium. Rada gminy zdecydowała w 1591 o wyborze czterech superintendentów, którzy zapewnią wzniesienie zespołu budowli i 25 marca 1594 rozpoczęto prace. Całość zaprojektował architekt Tolomeo Rinaldi. Poświęcenia kościoła dokonał kardynał Federico Borromeo podczas uroczystości w dniach 15–16 czerwca 1619.