Wirus PLRV zimuje niemal wyłącznie w porażonych bulwach ziemniaka i rozprzestrzenia się poprzez używanie ich jako sadzeniaków. Niewielki udział w jego przetrwaniu zimy mają mszyce zimujące w szklarniach. W okresie wegetacji natomiast mszyce są jedynym rozprzestrzeniającym go wektorem. W naturze nie przenosi się mechanicznie. Mszyce przenoszą go w sposób trwały, jako tzw. wirusa krążeniowego. Największy udział w jego przenoszeniu ma mszyca brzoskwiniowo-ziemniaczana (Myzus persicae). Nabywa zdolności do jego przenoszenia po 2 godzinach żerowania. Wirusy wraz sokiem wyssanym z rośliny trafiają do jej jelita, potem przez endocytozę do jamy ciała i hemolimfy. Wraz z hemolimfą dostają się m.in. do gruczołów ślinowych (znów przez endocytozę). Ten okres wędrówki wirusów po ciele mszycy trwa czasem nawet kilku dni. Dopiero wraz ze śliną mszyca może wstrzyknąć wirusy do komórek rośliny. W ciele mszycy wirus nie namnaża się, nie szkodzi jej i sam nie ulega żadnej zmianie. Mszyca brzoskwiniowo-ziemniaczana na roślinach ziemniaka spotykana jest bardzo często.

Ochrona Najważniejsze jest używanie zdrowych sadzeniaków. Dużą rolę odgrywa lustracja plantacji przez fachowców doświadczonych w rozpoznawaniu tej choroby.