Polska Partia Socjalno-Demokratyczna Galicji i Śląska Cieszyńskiego, do 1897 Galicyjska Partia Socjaldemokratyczna, zwana też Socjaldemokratyczną Partią Galicji – legalna partia socjalistyczna, utworzona w 1892 we Lwowie. Formalnie stanowiła krajową organizację Socjaldemokratycznej Partii Austrii, choć w rzeczywistości powiązania z nią były luźne. W 1919 połączyła się z partiami innych zaborów w jednolitą Polską Partię Socjalistyczną.
Historia Powstała 7 listopada 1890, na bazie pism "Praca" i "Robotnik" ze Lwowa jako Partia Robotnicza (lub „Galicyjska Partia Robotnicza”). Przyłączyła się do niej krakowska organizacja Socjaldemokratycznej Partii Austrii. Powołana do życia w lipcu 1891. W tym samym roku partia uczestniczyła już II kongresie austriackiej socjaldemokracji oraz Kongresie Socjalistycznym w Brukseli. Na Kongresie utworzono wspólną delegację polską obejmująca trzy zabory.
W dniach 31 stycznia–2 lutego 1892 we Lwowie odbył się pierwszy zjazd galicyjskich socjalnych demokratów z udziałem 48 delegatów. W oparciu o organizację krakowską i lwowską utworzono 31 stycznia 1892 Galicyjską Partię Socjalno-Demokratyczną, tym samym była to wówczas partia krajowa, a nie narodowa.