W latach 1414–1433/1434 większa część Gliwic i ziem gliwickiej należała do Kazimierza. Przełomowym wydarzeniem okazał się najazd husytów czeskich pod dowództwem Zygmunta Korybutowicza i Dobiesława Puchały, do którego doszło w 1430. Wtedy to miasto mogło zostać złupione. Badania archeologiczne przeprowadzone w Gliwicach wykazały, że husyci po zdobyciu miasta przystąpili do naprawy murów miejskich.

Po krótkich rządach Zygmunta Korybutowicza miasto powróciło do poprzednich władców. Gliwice przejął jeden z synów Kazimierza, Wacław, a 19 stycznia 1445 doszło do podziału majętności. Najstarszy z braci Wacław otrzymał ziemię zatorską, średni Przemysław – toszecką, a najmłodszy Jan (Janusz) – oświęcimską wraz z częścią Gliwic i ziemią gliwicką. Wtedy doszło również do podziału ziemi gliwickiej, której część otrzymał książę Przemysław.