Opis obiektu Powstanie zbiornika było elementem programu budowy systemu wodociągowo-kanalizacyjnego w Gdańsku, realizowanego przez ówczesnego burmistrza Leopolda von WinteraTrójmiasto.pl – Można już zwiedzać zbiornik Stara Orunia.. Autorem projektu systemu i opisywanej budowli był pruski architekt i inżynier Eduard Friedrich Wiebe. Budowa zbiornika została ukończona w 1869 r. Był on zasilany grawitacyjnie rurociągiem z położonej ponad Gdańskiem miejscowości Pręgowo. Również wypływ wody ze zbiornika do położonej poniżej wzgórz miejskiej sieci odbiorczej odbywał się grawitacyjnie. Rezerwuar pełnił więc funkcję analogiczną do wieży ciśnień, wyrównując dobowe wahania poboru wody. Jednak w odróżnieniu od wieży ciśnień, zbiornik znajdował się pod ziemią i woda w obydwu kierunkach była tłoczona grawitacyjnieGdańsk.pl – Zbiornik Wody Stara Orunia niezwykła wodna świątynia prawie gotowa do zwiedzania.. Rurociąg zasilający z Pręgowa wykonany był z żeliwa i miał średnicę 418 mm. Odpływ miał natomiast średnicę 525 mm. Obiekt był pierwszym z serii kilku podziemnych rezerwuarów zbudowanych na wzgórzach okalających Gdańsk. Były one podzielone na trzy kategorie wytwarzanego ciśnienia wody (niskie, średnie, wysokie). Zbiornik na Oruni należał do kategorii niskiego ciśnienia, z uwagi na nieznaczną wysokość posadowienia (ok.