U tego gatunku największy procent całej diety stanowiły gromadniki (Mallotus villosus; 57,3%), w dalszym stopniu Euphausiidae (26.7%) z grupy szczętek, później niezidentyfikowane inne ryby (2,7%), śledzie (Clupea harengus; 2,6%), krewetki północne (Pandalus borealis; 2%), Hyperiidae (2%), odpady rybie i inne nieokreślone jedzenie (1,8%, 1,6%), widłonogi (1,5%), plamiaki (Melanogrammus aeglefinus; 1,3%) i w końcu najmniejszy procent zajęły kolejno: strzałki morskie (0,3%), żebropławy (0,2%), inne dziesięcionogi (0,1%), a nawet inne karmazyny (0,1%). Inne źródła mówią o zależności przyjmowania pokarmu: S. norvegicus zjada kryl latem i wiosną, śledzie i kapelany jesienią i zimą, podczas gdy żebropławy zwykle wiosną, razem ze szczętkami. Jeszcze inne publikacje twierdzą, że młode spożywają plankton, a dorosłe okazy głównie inne ryby. Również i powyższe badania zdają się wspierać ten schemat; osobniki osiągające mniej niż 25 cm polują na Euphausiidae, a okazy powyżej 35 cm polują na inne ryby.