Uważano, że feminizm marksistowski miał najbardziej radykalne żądania w kwestii równouprawnienia płci; marksistowskie feministki jak Clara Zetkin i Aleksandra Kołłontaj były przeciwne integrowania się ze zwolennikami kapitalistycznych form feminizmu. Kołłontaj nie deklarowała się jako feministka, mimo że miała bardzo duży wpływ na ideę socjalistycznego feminizmu, sama nie deklarowała się jako feministka; miała nawet krytyczne stanowisko wobec działania ruchów feministycznych, a ich działaczki uważała za naiwne, ponieważ te miały uważać swoją płeć za jedyną przyczynę nierówności w kapitalizmie. Według Kołłontaj, w rzeczywistości problemem nierówności społecznych jest podział klas społecznych, który z kolei doprowadził do walki płci; zaznaczyła ponadto, że wśród mężczyzn również występował wyraźny podział klas społecznych.
Jedna z ważniejszych członkiń Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych, marksistka Mary Inman nie zgadzała się z głównym stanowiskiem partii na temat pracy kobiet w domu; argumentowała, że dom jest miejscem pracy, a gospodynie domowe produktywnie ją wykonują.