Są one lekko wzniesione, o brzegach ostro odgraniczonych od zdrowej tkanki.

Epidemiologia Najważniejszym źródłem infekcji są zakażone nasiona. Bakteria może w nich przetrwać do 20 lat. Na resztkach pożniwnych może przetrwać do 30 tygodni, w glebie ponad rok. Bakteria żyje w ryzosferze wielu gatunków roślin, wskutek czego gleba również odgrywa dużą rolę jako inokulum. Wśród jej żywicieli są tak pospolite rośliny jak jasnota różowa (Lamium amplexicaule), gwiazdnica pospolita (Stellaria media), rzodkiewnik pospolity (Arabidopsis thaliana), wiesiołek (Oenothera sp.), szarota (Gnaphalum sp.). To powoduje, że choroba może wystąpić także na tych polach, na których nigdy nie uprawiano pomidorów, a ich rozsada była wolna od bakterii.

Bakteria wnika do rośliny przez zranienia powstające podczas prac pielęgnacyjnych, wskutek żerowania owadów lub ocierania się roślin o siebie. Ale potrafi wniknąć także do zdrowych, nieuszkodzonych zawiązków owoców przez otwory pozostające po odpadniętych włoskach, zanim zostaną one zasklepione kutykulą. Bakterie roznoszone są wiatr, podczas prac pielęgnacyjnych i przez rozbryzgi deszczu. Choroba rozwija się przy temperaturze 13–24 °C i podczas wilgotnej pogody. Jest szczególnie groźna, gdy pojawi się już na rozsadniku.