Z uwagi na swoje ponadprzeciętne umiejętności przesunięty z nowo utworzonego ministerstwa edukacji do ministerstwa spraw wewnętrznych. Kierował tym ostatnim przez 23 lata. Przeprowadził na tym stanowisku głęboką reformę podziału administracyjnego kraju. Odesłany na polityczną emeryturę przez króla Vajiravudha, w 1915 poświęcił się badaniom naukowym. Wydawał teksty przynależące do tradycyjnej literatury tajskiej, dbał też o publikację istotnych tajskich źródeł historycznych. Był jednym z założycieli tak Biblioteki Narodowej, jak i Muzeum Narodowego.

Po rewolucji z 1932 udał się na emigrację. Pozostawił po sobie ogromny dorobek pisarski. Spod jego pióra wyszło przeszło tysiąc książek i artykułów o zróżnicowanej tematyce. Jego prace poświęcone historii i archeologii zyskały mu miano ojca tajskiej historiografii. Zmarł w stołecznym Bangkoku.

Przypisy

Kategoria:Historycy Kategoria:Tajscy ministrowie spraw wewnętrznych Kategoria:Ministrowie edukacji Kategoria:Urodzeni w 1862 Kategoria:Zmarli w 1943