Bolesław Biegas, właściwie Bolesław Biegalski (ur. 29 marca 1877 w Koziczynie koło Ciechanowa, zm. 30 września 1954 w Paryżu) – polski rzeźbiarz, malarz i dramatopisarz.

Życiorys Urodził się w ubogiej rodzinie chłopskiej. Wcześnie osierocony przez rodziców, kierowany był do różnych zajęć – pasał bydło, był pomocnikiem stolarskim, terminował u drugorzędnego snycerza w Warszawie.

Punktem zwrotnym w jego życiu był rok 1896, gdy jego rzeźbami w glinie zainteresował się ciechanowski lekarz Franciszek Rajkowski, zabierając go do siebie, ułatwiając dalszą pracę rzeźbiarską, jak również naukę czytania i pisania. Z inspiracji Rajkowskiego powstała seria rzeźb przedstawiających wiejskie praktyki znachorskie. Rzeźby te, wraz z innymi dziełami nawiązującymi do życia wsi mazowieckiej (Kobieta z dzbanem, Oberek, Odpoczynek), zaprezentowane zostały na wystawie higienicznej w Warszawie, zwracając na siebie uwagę „Tygodnika Ilustrowanego” i „Kuriera Warszawskiego”. Dzięki Rajkowskiemu zyskał też Biegas protektora w osobie Aleksandra Świętochowskiego, który na łamach „Prawdy” rozpoczął akcję zmierzającą do zgromadzenia środków na kształcenie młodego artysty. Apel spotkał się z szerokim odzewem, a pieniądze od anonimowych często ofiarodawców wpływały na rachunek Rajkowskiego lub wręczano je Świętochowskiemu.