Jego przynależność nie została dobrze ustalona. Wcześniej był zaliczany do rodziny transnowogwinejskiej, jednakże nie jest blisko spokrewniony z żadnym innym językiem. William A. Foley (2018) i Harald Hammarström (2018) klasyfikują go jako izolat. Formy zaimków sugerują, że może być spokrewniony z językami granicznymi, ale nie potwierdza tego zebrany materiał leksykalny.
Cechuje się ubogim systemem zaimków. Nie istnieje rozróżnienie między liczbą mnogą a pojedynczą ani między drugą a trzecią osobą.
Jest bardzo słabo udokumentowany, dostępne materiały ograniczają się do krótkich list słownictwa. Powstała także analiza fonologiczna (Burung 2000), jednakże przeprowadzono ją z udziałem osoby, która opuściła swoją wieś 20 lat wcześniej i miała sprawniej posługiwać się językiem indonezyjskim. Publikacja miała na celu zarejestrowanie jedynie podstawowych danych nt. języka oraz poinformowanie o ewentualnej potrzebie dokonania przekładu Pisma Świętego. Jego gramatyka pozostaje bliżej niezbadana.
Jest zagrożony wymarciem. Nie wykształcił piśmiennictwa.
Przypisy . . .
Bibliografia
Kategoria:Języki bliżej niezbadane Kategoria:Języki Papui Zachodniej Kategoria:Języki papuaskie Kategoria:Języki izolowane Kategoria:Języki zagrożone w Indonezji