W niewielkim stopniu tylko ustępowała większym okrętom powstającym w latach 20., które miały typowo osiem dział w salwie burtowej (w szczególności dwukrotnie większe krążowniki potencjalnego przeciwnika – amerykańskie typu Omaha). Uzbrojenie z sześciu dział zastosowano także w późniejszym brytyjskim typie Arethusa. Mimo jednak, że kaliber artylerii głównej 140 mm był typowy dla japońskich krążowników lekkich tego okresu, pozostałe państwa uzbrajały swoje jednostki w potężniejsze działa kalibru 150–155 mm. Przyczyną dokonanego już wcześniej wyboru kalibru 140 mm było łatwiejsze ładowanie lżejszych pocisków (38 wobec 45 kg), co odpowiadało warunkom fizycznym japońskich marynarzy. Mimo ograniczonej wielkości, „Yūbari” miał jednak stosunkowo dobre opancerzenie kadłuba, natomiast artyleria była praktycznie nieopancerzona. Ogółem pancerz miał masę o połowę większą, niż na japońskich 5500-tonowych krążownikach. Wadą „Yūbari”, wynikającą z małych rozmiarów, było początkowo wyjątkowe słabe uzbrojenie przeciwlotnicze i trudność w zwiększeniu lekkiego uzbrojenia przeciwlotniczego bez przeciążenia okrętu, które to uzbrojenie okazało się kluczowe w wojnie na Pacyfiku.