Traktat Lizboński wskazuje na przyjęcie tych dwóch ostatnich rozwiązań.
Pozostałe organizacje międzynarodowe – są to podmioty wtórne, niepełne i niesuwerenne, rządy na uchodźstwie, partyzanci i inne strony walczące; uznanie za stronę walczącą wymaga łącznego spełnienia następujących wymogów: należy sprawować pełne lub ograniczone władztwo nad określonym terytorium, należy posiadać władzę, będącą w stanie utrzymywać stosunki dyplomatyczne, należy przestrzegać konwencji i praw wojennych; niespełnianie któregoś z powyższych warunków wyklucza możliwość uznania za stronę walczącą. Rządy na uchodźstwie, partyzanci i inne strony walczące (np. narody) sprawujące ograniczone władztwo nad danym terytorium mogą dążyć do odzyskania go w pełni albo do utworzenia tam nowego państwa, określanego wówczas jako państwo in statu nascendi (łac. w trakcie powstawania, rodzenia), narody – według art. 1 Karty Narodów Zjednoczonych narody mają prawo do samostanowienia, tym samym mogą być podmiotami prawa międzynarodowego niezależnie od tego, czy dążą do