Janowiec angielski (Genista anglica L.) – gatunek rośliny z rodziny bobowatych (Fabaceae). Występuje na Półwyspie Iberyjskim, w górach północnego Maroka, w południowych Włoszech oraz na obszarach pod wpływem klimatu oceanicznego w Europie Zachodniej na północy sięgając do Wielkiej Brytanii, północnych Niemiec, Danii i południowej Szwecji. Z Polski opisywany jako przejściowo zawlekany (ma status efemerofita), zarejestrowany został w okolicach Szczecina. Gatunek jest bardzo zmienny (bywa dzielony na 5 drobnych gatunków). Badania molekularne wskazują na to, że wyewoluował prawdopodobnie w zachodniej części Półwyspu Iberyjskiego.
Morfologia Pokrój Nagi (młode pędy bywają słabo owłosione), silnie rozgałęziający się półkrzew, o pędach leżących, dźwigających się lub rzadziej wzniesionych prosto do góry, osiągających od 10 do 50 cm wysokości (wyjątkowo do 100 cm). Starsze gałęzie są cierniste (brak cierni u var. subinermis), ciernie wyrastają pojedynczo, choć gęsto, często za młodu są ulistnione. Osiągają od 1 do 2 cm długości i są proste lub odgięte, rzadko są rozgałęzione. Młodsze gałązki są pozbawione cierni, za to na ich szczytach tworzą się kwiatostany. Liście Skrętoległe i pojedyncze. Są nagie, krótkoogonkowe, niebieskozielone i drobne – osiągają od 2 do 8 mm długości i do 2–2,5 mm szerokości.