Zachowania pasywno-agresywne – pojęcie psychologiczne, określające ludzkie zachowania zawierające jednocześnie cechy biernego oporu, agresji wyrażonej nie wprost oraz cechy jawnie agresywne (osoba na przemian wyraża swoją agresję mniej lub bardziej jawnie).
Wyrażenie impulsów agresywnych nie wprost pozwala na zabezpieczenie się przed doświadczeniem lęku i dysonansu poznawczego (związanego z uświadomieniem sobie własnej agresji) oraz chroni przed odrzuceniem ze strony otoczenia (zaspokaja potrzebę zależności). Agresja wyrażona jawnie pozwala na zaspokojenie potrzeby niezależności poprzez okazanie złości i negatywnych emocji. Może też służyć umocnieniu poczucia własnej wartości i samopotwierdzeniu.
Historia Zachowania pasywno-agresywne zostały pierwszy raz zdefiniowane w medycynie przez pułkownika Williama C. Menningera podczas drugiej wojny światowej jako reakcja mężczyzn będących uległymi wojsku. Menninger opisał żołnierzy, którzy nie byli jawnie zbuntowani, ale wyrażali swoją agresję poprzez pasywne działania takie jak upór, dąsanie się, prokrastynację i nieefektywność, które według niego były przejawem niedojrzałości i reakcją na „rutynowy stres militarny”.