Park początkowo nie był ogrodzony.
W 1913 rosyjski prezydent miasta Aleksander Miller obronił przed zabudową północno-zachodni narożnik parku, w którym planowano wzniesienie Rosyjskiego Domu Ludowego.
W parku ustawiono kilka rzeźb. Z uwagi na jego dużą popularność wśród dzieci i młodzieży, odsłonięcie Ewy Edwarda Wittiga spowodowało protesty organizacji dewocyjnych i ożywioną polemikę w prasie.
We wrześniu 1939 park był miejscem pochówków osób, które zginęły podczas obrony miasta. W okresie okupacji niemieckiej parkowi nadano niemiecką nazwę Alleepark. Wiosną 1944 zakazano wstępu do niego dla ludności polskiej.
W kwietniu 1945 oczyszczony z min park przekazano do użytku mieszkańców.
Układ parku zachował się w stanie zasadniczo niezmienionym, z wyjątkiem jego fragmentu w północno-wschodnim narożniku, zabudowanego budynkiem Desy Unicum. W 1965 park został wpisany do rejestru zabytków. W 2002 zakończono jego rewaloryzację.
Na terenie parku rosną trzy drzewa – pomniki przyrody: orzech czarny, klon pospolity (odmiana Schwedlera) i dąb szypułkowy.
Powierzchnia parku wynosi 5,7 ha (według innego źródła 5,3 ha).