Tradycja ustna z konieczności ulega jednak znaczącym zmianom na przestrzeni stuleci, choć uczeni próbowali wskazać w eposie elementy, które mogą odzwierciedlać wydarzenia historyczne.
Pisemne streszczenia eposu przed rokiem 1890 istniały w języku arabskim, a następnie (w latach 90. XIX wieku) wersje eposu zostały zebrane przez francuskich urzędników i opublikowane w tłumaczeniu na francuski, a od 1898 roku na niemiecki. Wykształceni na Zachodzie mieszkańcy Afryki Zachodniej zaczęli tworzyć wersje literackie tej opowieści, począwszy od lat 30. XX wieku. Tak było zwłaszcza w przypadku francuskiej elitarnej szkoły École William Ponty, która w 1937 r. wystawiła dramat oparty na opowieści. Okres ten to pierwsza interakcja tradycji ustnej z piśmiennością i nowoczesnością. Przeobrażenia, jakie zaszły w narracji w kontekście przedstawienia z 1937 roku, ostatecznie zaowocowały taką formą epopei, która w latach 40. i 50. XX wieku pozostawała najbardziej wpływowa.