Po zakończeniu akcji eksterminacji węgierskich Żydów, Moll powrócił na stanowisko kierownika podobozu Gleiwitz I. W styczniu 1945 roku nadzorował ewakuację (marsz śmierci) więźniów tego obozu na zachód. Przez wielu byłych więźniów Auschwitz-Birkenau Moll opisywany był jako najgorszy z esesmanów w całym obozie. Często wrzucał żywcem do płonących dołów nagie kobiety i dzieci. Gdy znalazł przy jednym z członków żydowskiego Sonderkommanda biżuterię, oblał go benzyną i podpalił. Moll był bardzo często pijany, wówczas zabijał więźniów bez powodu. Był znany jako świetny strzelec i, gdy uważał, że więźniowie z Sonderkommanda nie pracują należycie, przestrzeliwał im ręce ze znacznych odległości. Gdy doszło do ucieczki z podobozu Fürstengrube, Moll zwołał apel, wybrał kilku więźniów i zastrzelił ich bez żadnego śledztwa.
W lutym 1945 roku Molla przydzielono jeszcze do służby w Kaufering I, podobozie KL Dachau. I tu okrutnie znęcał się nad podległymi mu więźniami. W maju 1945 roku został schwytany i osądzony przez amerykański Trybunał Wojskowy w pierwszym procesie załogi Dachau. 13 grudnia 1945 roku został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano przez powieszenie pod koniec maja 1946 roku w War Criminal Prison No.