Kształtki te mogą być prefabrykowane lub spiekane w trakcie eksploatacji. mały|Schematyczny przekrój pieca łukowego. Trzy elektrody – (żółty), surówka (złoty), z lewej strony rynna spustowa. Sklepienie jest zbudowane z chłodzonego wodą pierścienia stalowego i ogniotrwałego wyłożenia. Jest bardzo narażone na erozję, dlatego jego żywotność wynosi 130-400 wytopów, w zależności od wielkości pieca (w piecach starego typu nawet 30-40 wytopów). Najczęściej używa się kształtek lub betonów andaluzytowych. Na ogół przy pierścieniu układa się cegły gorszego gatunku, a w okolicach elektrod – najwyższego gatunku. mały|Elektrody w pokrywie pieca łukowego. Grafitowe (rzadziej węglowe) elektrody są opuszczane do przestrzeni roboczej przez otwory w sklepieniu. Ich położenie jest regulowane na podstawie pomiaru natężenia prądu. Elektrody są walcami o średnicy zwykle 15–70 cm i długości 120–270 cm. W pierwszej fazie roztapiania w piecach o pojemności ok. 8 t są zasilane prądem o napięciu ok. 300 V (w piecach UHP, czyli bardzo wysokiej mocy, napięcie może sięgać nawet 1600 V), które w trakcie trwania procesu jest stopniowo obniżane. Napięcie reguluje się na podstawie obserwacji wielu parametrów: natężenia prądu na uzwojeniu wtórnym transformatora, analizie gazów wylotowych, głośności, temperatury procesu, grubości warstwy żużla.