Po zajęciu Kanizsy przez Turków, Egervár stał się zamkiem granicznym, a jego znaczenie militarne znacznie wzrosło. W 1664 r. z powodzeniem przetrwał tureckie oblężenie, ale jeszcze w tym samym roku Turcy go spalili. W 1671 r. po wykryciu spisku Wesselényiego, przeszedł na własność cesarza. W latach 1674–1676 dzierżawca zamku, opat z Zalaváru, Mátyás Radonay, odnowił zrujnowaną budowlę. W 1676 r. zamek otrzymuje György Széchényi, ówczesny biskup Kalocsy, który kontynuował renowację. Jego siostrzeniec György Széchényi został 1687 r, w uznaniu swoich zasług, mianowany kapitanem zamków Szentgyörgy, Egervár i Pölöske. Zasłużony wicekapitan zamku Mihály Sidy był specjalnym wysłannikiem komitatu Zala na sejmie w Szécsény w 1701 r. w czasie powstania Rakoczego. W 1712 r. zamek przeszedł w posiadanie syna Györgya Széchényiego, Zsigmonda, który przeprowadził szeroko zakrojone prace renowacyjne. Zburzył zniszczone wcześniej północne skrzydło, przed południowym i zachodnim skrzydłem dobudował krużganki i podwyższył zamek o jedno piętro. W 1760 r. znów trzeba było odnawiać zamek po pożarze. W 1787 r. zamek ponownie popadł w ruinę i jego część użytkowano jako magazyn ziarna. Właściciele już w nim nie mieszkali, a osuszenie okolicznych bagien spowodowało zniszczenie drewnianych pali, na których był posadowiony.