ogńȉšte ‘ognisko’, dážd ‘deszcz’, rozwój ra > re w wyrazach krésti ‘kraść’, résti ‘róść’, rébac ‘wróbel’, zachowanie grupy čr-, np. č́rv, č́ríva < psł. *čŕvъ, *červa, zachowanie fonemu *χ, rozwój -m na końcu wyrazu (przede wszystkim w końcówkach fleksyjnych) w -n,
Spośród cech morfologii należy wymienić: zaimek pytający ča ‘co’, ale w złożeniach zašto, pošto ‘dlaczego’, zachowanie -jt i -jd- w odmianie czasowników typu pójti ‘pójść’, nájti ‘znaleźć’ wobec typowego na sztokawszczyźnie poći, naći, utrata aorystu i imperfektu, drugi z czasów zachowany tylko w gwarze molizańskiej, archaiczna deklinacja w liczbie mnogiej, z czego najlepiej zachowała się w rodzaju żeńskim, np. mianownik žȅne (od žȅna ‘kobieta, żona’), dopełniacz žȅn, celownik žȅnan~ženȁn, narzędnik žȅnami~ženȁmi, miejscownik žȅnaχ~ženȁχ, zaś w deklinacji męsko-nijakiej mianownik mrȁzi (od mrȁz ‘mróz’), dopełniacz, narzędnik i miejscownik mrȁzi, celownik mrȁzan.
W dziedzinie słownictwa i składni silne są wpływy romańskie.
Zobacz też dialekty czakawskie dialekty sztokawskie dialekt buzecki
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki i dialekty w Chorwacji