judi ‘ludzie’, pomieszanie szeregów š, č, ž i s, c, z (podobnie do mazurzenia), rozwój -m > -n, formy typu vrébac, grêbl’e, resti, a także odmiana typu dôjdēm lub dôjēm zamiast typowego dla sztokawszczyzny dôđēm, zanik fonemu χ, końcowe -l zachowane jedynie w sąsiedztwie czakawskim, poza tym przeszło w -a, np. gòja < *golъ lub -o, np. cio < *cělъ, dyftongizacja długiego ā do a°.
Spośród cech morfologicznych należy wymienić: na południu obszaru doszło do synkretyzmu celownika, miejscownika i narzędnika w liczbie mnogiej w jedną formę o końcówce -im, np. judim od judi ‘ludzie’, selim od selo ‘wieś’, w rodzaju żeńskim -am, np. ženam od žena ‘kobieta, żona’; w zachodniej i środkowej Bośni tą końcówką jest -ma, np. prijatel’ma od prijatel’ ‘przyjaciel’, selima, ženama; część północna często rozróżnia te trzy przypadki, np. celownik vrâgom od vrâg ‘diabeł’, miejscownik nà końī od kȍń ‘koń’, narzędnik za gòvedi od gòvedo ‘bydło’, częsty aoryst z końcówkami liczby mnogiej -šmo i -šte, np. ùfatišmo, òdošte, zanik imperfektu.
Zobacz też dialekt ikawski Istrii dialekt slawoński dialekt wschodniobośniacki
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki Bośni i Hercegowiny Kategoria:Języki i dialekty w Chorwacji