Cechy językowe Do cech fonetycznych dialektu prizreńsko-południowomorawskiego należą: akcent ekspiratoryczny, bez pierwotnego iloczasu i tonów, pojawia się jedynie wtórna długość samogłosek wynikła z wypadania spółgłosek, np. grā, snā, jēmo < graχ, snaχa, jedemo, obok typowych dla dialektów sztokawskich fonemów samogłoskowych a, e, i, u, o oraz sonantycznego r̥, występujący też powszechnie fonem ə (szwa), kontynuujący dawne jery *ъ, *ь, np. kəd, səm, kəko, malecək, vəš, dənəs, a w gwarze prizreńsko-dziakowickiej także fonem ü, pojawiający się w pożyczkach tureckich i albańskich, np. bülük, gürbet, müderiza, sürutk, üstija ‘żelazko’, sonantyczne *l̥ na ogół kontynuowane przez u, choć po spółgłoskach zębowych trafia się lu, np. dlug, žl’una, sluza, sluzni, slunce, konsekwentne przejście psł. *ě (jać) w e, np. nesəm, uznete, mene, tebe, zime, starejo, gərdnejzi, choć zdarza się mieszanie pre- i pri-, np. prenesem~prinesem, presekli~prisekli, utrata fonemu χ i zanik tej głoski lub zastąpienie jej przez v, j, k, np. lád, sárana, odmá, múve, mejíri, vázduk, Tikómir < χlad, saχrana, odmaχ, muχe, meχiri, vazduχ, Tiχomir, obecność fonemu ʒ (dz), np.