thumb|500px|Dialekty sztokawskie i torlackie, w tym dialekt timocko-łużnicki (oznaczony kolorem różowym) Dialekt timocko-łużnicki () – dialekt należący do grupy dialektów torlackich, włączanych niekiedy do grupy dialektów sztokawskich. Obszarem zajmowany przez dialekt timocko-łużnicki obejmuje południowo-wschodnie rubieże Serbii, na wschodzie styka idzie wzdłuż granicy serbsko-bułgarskiej, tym samym stykając się z dialektem zachodniobułgarskim.
Cechy językowe Do cech fonetycznych dialektu timocko-łużnickiego należą: akcent ekspiratoryczny, bez pierwotnego iloczasu i tonów, system wokalny składający się z ośmiu fonemów: a, e, i, u, o, ə kontynuującego dawne jery *ъ, *ь (szczególnie pod akcentem) oraz sonantycznych r̥ i l̥, np. r̥žen, kr̥z, star̥e; vl̥k, zl̥t, vl̥na, jednak w wielu gwarach na miejscu *l̥ spotyka się lə, əl lub typowo sztokawskie u, np. kəlne, dləgo; súnce, buá, puno, konsekwentne zastąpienie *ě przez e, przyrostki pre- i pri- są rozróżniane, jery obok ə bywają też kontynuowane przez a, rzadziej e lub o, np. ogań, Ǯurǯevdan, ide sas; Veligden, blagden;