Do podwyższonego skrzydła północno-zachodniego dobudowano część mieszkalną z kolistą klatką schodową. Z tego czasu datują się obszerne zabudowania folwarczne na południe od pałacu.
W 1905, po pobycie w szkole dla służby, w pałacu pracował jako służący Robert Walser (1878–1956) szwajcarski pisarz.
W 1920 r. Anna von Hochberg wyszła za mąż za dziedzica sąsiednich Ciepielowic, Hermanna zu Solms-Baruth, ostatniego właściciela dąbrowskiej rezydencji. Po dojściu nazistów do władzy, pałac został przejęty przez państwo, a właściciele eksmitowani. Przed wybuchem II wojny NSDAP urządziła w budynku szkołę dla nauczycielek, następnie był w nim punkt reperacji mundurów armii niemieckiej.
W 1945 r. pałac zajął sztab wojskowy 1 Frontu Ukraińskiego, urządzono tam też lazaret. Wyposażenie zostało w większości rozszabrowane. W latach 1948–1975 w pałacu mieścił się m.in. Urząd Repatriacyjny, Państwowy Ośrodek Magazynowy i Ośrodek Doradztwa Rolniczego. W 1975 roku pałac wraz z otaczającym go dawnym parkiem krajobrazowym przejęła Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Opolu, tworząc w nim sale wykładowe, czytelnię oraz pokoje noclegowe dla wykładowców i studentów zaocznych. Należący wciąż do Uniwersytetu Opolskiego obiekt jest w złym stanie technicznym, plany właściciela sprowadzają się do tworzenia projektów przedsięwzięć typu Centrum Biznesowe.