Po demobilizacji oddziałów został szefem Referatu Uzbrojenia Obwodu AK Częstochowa.

Okres powojenny W lutym 1945 roku powrócił do Krakowa, gdzie wznowił studia na AGH, pracując równocześnie jako asystent w Katedrze Metalografii i Obróbki Termicznej. W 1946 obronił pracę magisterską, a w 1958 otrzymał tytuł docenta, był prodziekanem i dziekanem wydziału metalurgicznego. W 1965 otrzymał tytuł prof. nadzwyczajnego Nauk Technicznych, organizował i kierował punktami konsultacyjnymi AGH w Kielcach i Końskich.

Kierował punktem konsultacyjnym studiów wieczorowych krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej w Radomiu.

Współpracował z Hutą w Ostrowcu Świętokrzyskim, prowadził badania nad odtworzeniem starożytnego procesu dymarskiego, popularyzował wyniki odkryć archeologicznych, był współorganizatorem pierwszych „Dymarek Świętokrzyskich” oraz Muzeum Starożytnego Hutnictwa Świętokrzyskiego w Nowej Słupi.

Zmarł w 1994 r.‚ został pochowany w Krakowie.

Miał syna dr inż. Wojciecha Różańskiego.