Emil Kobecki (ur. 19 listopada 1868 w Szadowie, zm. w sierpniu 1943 w Warszawie) – działacz społeczności karaimskiej w Polsce oraz urzędnikMaria Emilia Zajączkowska-Łopatto – Działalność zawodowa i społeczna Karaimów trockich w Warszawie w XX wieku, w: Orientas Lietuvos Didžiosios Kunigaikątijos visuomenės tradicijoje: Totoriai ir Karaimai, Vilnius 2008, s. 301–302.

Życiorys Był synem hachana Romualda Kobeckiego i Zuzanny z Ławrzeckich. Kuzynem i szwagrem Emila był działacz karaimski Emanuel KobeckiZofia Dubińska – Zachowane w pamięci w Awazymyz: pismo historyczno-społeczno-kulturalne Karaimów; nr 1(22); 2009, s. 3–8. Ukończył gimnazjum w Wilnie, a następnie studia na wydziale matematycznym w Petersburgu. W latach 1895–1921 pracował w Petersburskiej Izbie Obrachunkowej, zaś następnie po przybyciu do Warszawy w Syndykacie Przekazowym Banków Polskich, gdzie pełnił funkcję wicedyrektora i szefa biura, a następnie dyrektora. Na wniosek premiera Wincentego Witosa uzyskał następnie stanowisko naczelnika wydziału w Najwyższej Izbie Kontroli Państwowej. W 1934 został powołany na zastępcę dyrektora 11-go Departamentu Najwyższej Izby Kontroli.